Pomimo klątw przeciwko chasydom, wydawanym w latach 1772, 1781, 1784 i 1796, około roku 1830 zwolennikami ruchu była już większość Żydów Ukrainy, Galicji i Polski środkowej, jak również duża cześć Żydów na Białorusi, Litwie, Węgrzech. W tych rejonach znalazł duży posłuch, był bowiem ruchem kładącym nacisk na odmienność społeczności żydowskich i podkreślał oddzielenie od otaczającej ludności poprzez odrębny język, kulturę i religię. Chasydyzm stopniowo wykształcał własną strukturę społeczną. Wokół domu cadyka powstawały "dwory", posiadające swych własnych rzemieślników, sklepikarzy, funkcjonariuszy instytucji religijnych. Z kolei Żydzi zachodnioeuropejscy, znajdujący się pod wpływem idei rewolucji francuskiej, koncentrowali swoje wysiłki nie na separacji, ale właśnie na integracji z reszta społeczeństw Francji, Anglii, Niemiec czy innych krajów, starając się uzyskać równouprawnienie. Ideały oświeceniowe nie sprzyjały też mocno zakorzenionemu w chasydyzmie mistycyzmowi. Później nowe ruchy społeczne, takie jak syjonizm czy socjalizm, a także możliwość emigracji do Ameryki odciągały młodych od chasydzkiego stylu życia.