Od XIX w. w ruchu chasydzkim nastąpiło kilka ważnych zmian. Zdobywszy sobie pozycję na scenie życia żydowskiego, chasydyzm przestał się rozprzestrzeniać, walcząc o utrzymanie pozycji. Jego zwolennicy zaczęli przykładać większą wagę do studiów nad Torą, dzięki czemu ruch w XVIII w. postrzegany jako zagrożenie dla ortodoksji, już na początku wieku XX został uznany za bastion ortodoksyjnego judaizmu, zwłaszcza że pozostał ruchem konserwatywnym, broniąc się przed wszelkimi zmianami zwyczajów, także dotyczących sposobu ubierania, języka jidysz czy szkolnictwa. Dla niereligijnych, wyemancypowanych Żydów, stał się ruchem zacofanych fanatyków. Sprzeciwiając się ruchowi syjonistycznemu, Chasydzi jednak przyłączali się do emigracji i przybywając do Palestyny zakładali własne wsie i osady. Podczas II wojny światowej centra chasydyzmu w Europie zostały zniszczone, pojawiły się natomiast w Izraelu, Stanach Zjednoczonych za sprawą ocalałych z wojny cadyków i chasydów oraz ich potomków. Stosunek poszczególnych grup chasydzkich do Izraela był i jest zróżnicowany. Niektóre wciąż zaliczają się do największych przeciwników państwa - negują nawet zasadność jego istnienia. Inne reprezentują skrajnie odmienną postawę, angażują się w politykę izraelską i popierają osadnictwo na Zachodnim Brzegu Jordanu.