Kabała to w tradycji żydowskiej tajemna interpretacja Biblii. Koncentruje się na badaniu bytów pośrednich pomiędzy Bogiem a światem (zwane beria, atsiut, chasja, jecira). Podstawowym założeniem tej filozofii jest obecność w każdym przedmiocie "boskich iskier" i obowiązek ich uwalniania dzięki pobożnemu korzystaniu z tych przedmiotów (przykładowo gdy je się w celu zdobycia sił do dalszej służby bożej, uwalnia boskie iskry zawarte w jedzeniu. To nie nastąpi jednak, gdy człowiek je tylko dlatego że jest głodny). Baal Szem Tow był zwolennikiem "kabały luriańskiej", wg której Bóg wytworzył pustkę (Tehiru), którą częściowo zapełnił stworzeniem. Reszta pustki wypełniona jest przez mistyczne kręgi światła (Sefiry), coraz bardziej wysublimowane w miarę zbliżania się do obszaru zajmowanego przez Nieskończoność Boga. Stwarzanie miało miejsce, gdy Boskie Światło wlewało się do Tehiru, jednak w procesie tym rozbiciu uległy niektóre Sefiry, co spowodowało przemieszanie się dobra - "boskich iskier" i zła w każdej istocie stworzenia (można to porównać do yin i yang).