Głównymi przeciwnikami ruchu chasydzkiego byli rabini, a najważniejszy ośrodek opozycji, któremu przewodził rabbi Elijahu, zwany Gaon (Geniusz) Wileński, znajdował się na Litwie. Tam też powstał przeciwny chasydyzmowi ruch mitnagdim. Głównymi zarzutami pod adresem chasydów było przedkładanie modlitwy nad studiowanie Tory, które według tradycyjnego judaizmu było główną drogą do Boga. Przeciwnicy widzieli w wizjach, cudach i ekstazie chasydyzmu niebezpieczne kłamstwa, a także zagrożenie bałwochwalstwem w związku z czcią okazywaną cadykowi (Gaon z Wilna był przekonany, że chasydzi w końcu ogłoszą Baalszema mesjaszem). Sprzeciwiali się koncepcji rebbego (przywódcy dynastii chasydzkiej), gdyż uważali, iż część społeczności żydowskiej stawała się przez to zbyt zależna od interpretacji judaizmu podawanej przez pojedynczego człowieka. Misnagdzi byli przerażeni także naukami (z biegiem czasu porzuconymi i przez samych chasydów), w myśl których np. kiedy modlącego się zaczynają nawiedzać grzeszne myśli, nie powinien on ich odrzucać, gdyż nawet one zawierają "święte iskry", które trzeba uwolnić.