Twórca ruchu chasydzkiego, znany także jako Baal Szem Tow, nie posiadał wysokiego wykształcenia rabinicznego, dość dobrze znał natomiast wiedzę tajemną, zawartą w kabale. Jak głosi tradycja, dostąpił duchowego wniebowstępowania, podczas którego miał spotkać Mesjasza. Gdy około 1736 r. doznał "oświecenia", zaczął głosić swą naukę wśród ludu. Stał się wędrownym kaznodzieją i uzdrawiaczem o wielkiej charyzmie i zdolności przyciągania tłumów. Cieszył się sławą dokonania wielu uzdrowień modlitwą, jakich dokonał podczas swych licznych podróży po kraju; sporządzał także amulety i leczył zaklęciami. Jego nauka charakteryzowała się porzuceniem ascezy dla radosnego i ekstatycznego przeżywania modlitwy, jak i czynności dnia codziennego. Radość zalecana była zwłaszcza tym, którzy doświadczali ucisku czy niedostatku. Starał się zaspokoić tęsknotę ludu za Mesjaszem przez okazanie postaci cadyka, który (jak nauczał) zstępuje z wysokości niczym Boża łaska i miłosierdzie. Cadyk według jego nauki nie był Mesjaszem, lecz nie był także zwykłym człowiekiem - sytuował się pomiędzy tymi dwoma.Drugą innowacją wprowadzoną przez Baal Szem Towa była odmienna forma modlitwy. Polegała ona na skupieniu się na samych literach w modlitewniku, nie na słowach i zdaniach, aby nie angażować rozumu i uczynić miejsce dla "modlitwy ducha".