Rola głównego przywódcy ruchu po śmierci Baal Szem Towa przypadła Magidowi z Międzyrzecza. Podstawowym jego przesłaniem była wizja świata, w którym Bóg niejako zniża się do poziomu człowieka, aby wychować go łagodnie i troskliwie, tak by ten do Niego dorósł; podobnie jak w tradycji kabalistycznej, kiedy to Bóg ogranicza się, aby mógł powstać świat. Najwybitniejsi cadykowie pojawili się w trzecim pokoleniu. Wtedy też, m.in. na skutek rozbiorów Polski zerwano komunikację między grupami chasydzkimi i wytworzyły się różne, nieraz rozbieżne prądy w ruchu. Zaczęły też powstawać "dynastie" chasydzkie - rola cadyka przechodziła z ojca na syna, podobnie "dziedziczona" była wśród chasydów wiara w określonego cadyka i jego następców. Z jednej strony pogłębiały się postawy mistyczne i ekstatyczne, z drugiej pojawiły się prądy, w których poznanie rozumowe miało stać się na powrót drogą wiodącą ku Bogu. Przedstawicielem tych jest np. rabbi Zalman Szneur z Ladów. Był on założycielem ruchu chasydzkiego na Litwie, zwanego Chabad od początkowych liter słów: Chochma - Mądrość, Bina - Rozum i Daat - Poznanie. Była to próba pogodzenia chasydyzmu z judaizmem rabinicznym, która jednak nie powiodła się, a Chabad zachował charakterystyczną dla chasydyzmu żarliwość i żywiołowość.