Słowo chasid znaczy po hebrajsku "pobożny" lub "gorliwy". Określano tym mianem członków ruchu religijnego, działającego w Izraelu w III - II w. p.n.e., z którego wyłoniły się później m.in. znana powszechnie grupa faryzeuszy oraz radykalna sekta esseńczyków. Miano chasydyzmu nosił także magiczno - mistyczny ruch "pobożnych Niemców - Chasidej Aszkenaz" działający w XIII w n.e. Najczęściej jednak chasyd jest kojarzony z wyznawcą mistycznego odłamu judaizmu, zrodzonego w XVIII w. na kresach Rzeczypospolitej pod wpływem nauk rabina Izraela ben Elizera z Międzyborza. Ruch ten miał kilka cech wspólnych z wymienionymi wcześniej, m.in. silny wpływ na postawę wiernych ze strony przywódców duchowych (zwanych na terenach polskich "cadykami"), którym przypisywano niekiedy zdolności cudotwórcze, dążenie do poddania pod wpływ religii całości życia wiernych oraz do przełamania skostnienia i formalizmu w judaizmie poprzez indywidualny, wewnętrzny, mistyczny kontakt z Bogiem (nie odrzucając rzecz jasna niczego z rabinicznych przepisów dotyczących zachowania, jedzenia itp.).